„Terapia Węwnętrznego Dziecka – skąd i po co?”

 ?Głównlove-inner-child-burning-man-sculpture-1ą przyczyną wypierania uczuć przez dzieci są krzywdy i okrucieństwa wyrządzane im przez dorosłych? (Miller, 1995).

Terapia wewnętrznego dziecka powstała na podstawie prac terapeutki Alice Miller oraz praktyki i teorii humanistycznej psychologii w USA.

Warto pamietać, iż doświadczenia wewnętrznego dziecka to również te pozytywne, z których dzisiaj czerpiemy radość, kreatywność, siły życiowe, umiejętność budowania ciepłych relacji, tworzymy nowe przedsięwzięcia. Wewnętrzne Dziecko (zapis wewnętrznych zdarzeń, emocji, uczuć od 0-5 r.ż., archaiczne dane i odczuwana koncepcja życia) nosi w sobie wspomnienia dobre i te trudne, w których było ono ranione pod wpływem różnych agresywnych zachowań, nadużyć ze strony dorosłych, instytucji, jak również idei.

         John Bradshaw (2006)  skonstruował terapię Wewnętrznego Dziecka kompilując wiele metod i procedur. Korzystał także z doświadczeń własnej terapii, w ten właśnie sposób uzdrawiał siebie oraz czerpał z obserwacji i przeżyć grup, które prowadził jako terapeuta. Praca ta polega m.in. na spotkaniach ze swoim młodszym ?ja? poprzez wizualizacje, dialogi wewnętrzne i listy, pozwalając zbudować ciepłą i bliską relację dorosłego z jego młodszym ?ja?. Skutkuje to zyskiwaniem większej dojrzałości w związkach, umiejętnością zaopiekowania się swoim Wewnętrznym Dzieckiem i możliwością zaspokojenia potrzeb, które były pominięte w okresie, gdy byliśmy dziećmi.

         Kolejnym nurtem, który wpłynął na powstanie  terapii Wewnętrznego Dziecka to analiza transakcyjna i poglądy Erica Berne?a (1986). W swoich pracach przedstawia on trzy poziomy osobowości człowieka ? Dorosły, Dziecko, Rodzic, które cały czas funkcjonują w naszej psychice (jako dorosłych osób) i dynamicznie na siebie wpływają.

Każde z tych podejść proponuje określone techniki i narzędzia pracy z Wewnętrznym Dzieckiem.

Kiedy warto zająć się terapią swojego Wewnętrznego Dziecka?

Wewnętrzne Dziecko to twórcza i emocjonalna część nas, która potrafi ufać, bezwarunkowo kochać, bawić sie beztrosko i odczuwać głęboką radość. Nie mamy dostępu do tych uczuć i doświadczeń z powodu nieprzepracowanych traum, kryzysów i przewlekłych trudności.

Nigdy nie jest za późno na uzdrowienie relacji z Wewnętrznym Dzieckiem będącej źródłem naturalnej motywacji i siły do życia.

Można to zrobić samemu lub przy pomocy rozumiejącego, empatycznego terapeuty.

Bibliografia:

  1. Miller, A, (1995). Pamięć wyzwolona. Jak przerwać łańcuch toksycznego dzieciństwa, Warszawa: Jacek Santorski.
  2. Brandshaw, J. (2006). Powrót do wewnętrznego domu. Jak odnaleźć i otoczyć opieką swoje wewnętrzne dziecko, Warszawa: Wyd.Medium.
  3. Berne, E,(1986). Transactional Analysis In Psychotherapy. New York:Balantine Books.

Autor: Angelika Ścieszka-Knapik, psycholog, psychoterapeuta